Voor

• Veel medewerkers geloven niet dat de bedrijfsarts onafhankelijk is. Hij wordt immers betaald door de werkgever. De werknemersarts straalt die onafhankelijkheid wel uit. Want hij krijgt zijn geld van de zorgverzekeraar, of uit een preventiefonds.
• Een werknemersarts richt zich uitsluitend op verzuimbegeleiding. Dat betekent dat de bedrijfsarts zijn handen vrij heeft voor preventietaken.
• Door de werknemersarts te betalen via de Zorgverzekeringswet komt de zorg ook beschikbaar voor mensen die niet in loondienst werken. Bijvoorbeeld werkzoekenden, studenten, schoolverlateren en zzp’ers.
• Een werknemersarts die betaald krijgt uit de ziektekostenverzekering, verwerft  een natuurlijke plek tussen de andere medici, zoals de huisartsen. Daardoor is het makkelijker om met hen overleg te plegen.

Tegen 

• De financiering van een werknemersarts kan leiden tot onduidelijkheid. Welke activiteiten worden bijvoorbeeld vergoed door de zorgverzekeraar en welke komen uit het Preventiefonds?
• Invoering van een werknemersarts leidt tot verwarring. Want de werknemer krijgt te maken met drie artsen: de bedrijfsarts, de huisarts en de werknemersarts.
• Nu kan één persoon (de bedrijfsarts) zeggen: ‘Zolang de arbeidsomstandigheden niet verbeteren kan deze werknemer het werk niet hervatten.’ Als preventie en ziekteverzuim worden opgedeeld over verschillende functionarissen, wordt die synergie minder sterk.
• Wat gebeurt er als bedrijfsarts en werknemersarts van mening verschillen?
• Door de financiering van de werknemersarts lopen de zorgkosten op.
• De hele discussie over onafhankelijkheid is niet relevant. De belangrijkste toetsstenen voor het functioneren van een bedrijfsarts zijn professioneel en zorgvuldig handelen.

Bron: www.arbo-online.nl